In de NRC editie van 6 oktober 2007 schrijft Douwe Draaisma over het reminiscentie effect. Op hoge leeftijd worden mensen vergeetachtig, maar jeugdherinneringen keren juist heel levendig terug. Volgens Draaisma ligt de reminiscentiehobbel bij een leeftijd van rond de twintig jaar. In het artikel citeert Draaisma de Amerikaanse neuroloog Oliver Sacks in een terugblik op het schrijven van zijn autobiografie Oom Wolfraam: “Toen ik tegen de zestig liep, begon ik een curieus verschijnsel te ervaren - het spontaan, ongevraagd naar boven komen van vroege herinneringen, herinneringen die langer dan vijftig jaar hadden gesluimerd. En niet alleen herinneringen, maar hele geestesgesteldheden, ideeën, sferen, en de passies die daarmee geassocieerd waren - herinneringen, vooral, aan mijn jongensjaren. “
Zo moeten reminiscenties aanvoelen, ongeboden, ongezocht, en tegelijkertijd zo volledig en intact dat het lijkt alsof ze ongerept tevoorschijn zijn gekomen uit een laag die nu pas, in de ouderdom, weer ontdooit. Voor de zeer langdurige opslag in het geheugen is wel de term permastore voorgesteld, het is een metafoor die recht doet aan de beleving dat wat heel lang ontoegankelijk en roerloos lag opgesloten nu weer vrij lijkt te komen met de geuren van destijds. Het kan iemand het gevoel geven dat hij in zijn leven een cirkel heeft beschreven en nu in de ouderdom dichter bij zijn jeugd is dan toen hij veertig of vijftig was.
