Net als het geheugen verzamelt het internet verhalen. Maar de (associatieve) ontsluitingsmogelijkheden van het geheugen heeft het internet nog niet, hoewel er veel onderzoek en ontwikkeling in die richting plaatsvindt. Het weekblad Time riep ons allemaal uit tot persoon van het jaar 2006, als dragers van de ‘nieuwe digitale democratie’. Is dit techno-optimisme of is er daadwerkelijk sprake van nieuwe manieren om verhalen te vertellen, te delen en te beleven?
Maar er zijn meer vragen te stellen bij de huidige mediatechnologische ontwikkelingen.
Het project My Browser uit 2002 beschrijft een fictieve browser die ons begeleidt van geboorte tot de dood. Door deze vergaande persoonlijke verbondenheid tussen gebruiker en technologie raakt de technologie bekend met onze diepste wensen en verlangens en kan deze ons (extern) geheugen vormen en beschikbaar houden voor toekomstige generaties. Wat betekent het als je leven digitaal wordt (al dan niet binnen je eigen controle)? Hoe ver zijn we nog af van deze ultieme personificatie van de technische persoonlijke ‘tools’?
Maar ook: wat is waarde of de levensduur van al die geheugen ondersteunende media (websites, databases, films etc.). En wat is nog het nut van ons eigen geheugen zodra alle herinneringen vastgelegd zijn? Alleen maar vangnet/ back up in geval de mediale hulpmiddelen haperen? Wanneer wordt het collectief geheugen zo groot dat we überhaupt niets meer kunnen vinden? Wat is (nog) de rol van archieven?
Hoeveel gesprekken worden niet afgemaakt met de opmerking ‘dat ga ik even google’n als ik thuis kom’ zonder dat er uiteindelijk iets in google wordt nagegaan. Binnenkort wordt dat ondervangen door de alomtegenwoordigheid van ons mobieltje.
